دوست دارم بروم،
دوست دارم که از اينجا بروم،
دوست دارم که به پرواز بلند ،
بال بگشايم و تنها بروم ،*

دوست دارم که تو را هم ببرم ،
گر چه دوری و تباه ، . . . . . دل پر از کينه و آه ،. . . . . . من گناه و تو چه پاک ،
باز بايد که تو را با لب خندان ببرم*

من نگويم که به زور دل من راه بيا ،
بلکه از صدق و صفا ،
لحظه ای با دل اين غمزده خانه خراب ،
تا سراپرده اميد و طلوع ،
آن طلوعی که پی از پی به شب تار زند ،
کم کمک ( kam kamak )با دل من راه بيا *

من همين بس که بسوزم به فراق تو و آه ،
که نه نزديکی و دور ،
بين( bin ) که بين ( beyne )من و گور ،
نيست هيچ فاصله ای جز غم و آه *

چيست اين عشق مدام( modam )؟
چيست اين صحبت خام ؟
چيست گفتار تو ای باده ناب ؟:
که اميدی به شب تار نمی بايد بود !
هر کجا می نگری راه نمی بايد بود !
چونکه در صبح ز طوفان سياه . . . . .! ،
ابرهايی به بلندای غرور . . . .  .!،
پشته( poshteh ) در پشته زند سينه به نور :
که به فردای رهت فکر نکن ،
به دل غمزده يار عزيزت تو دمی مهر نکن،
غره شو از عمل و کرده خويش!
قصه کن با دل خوش خنده خويش !
مست شو از طرب و شادی خويش !:
نور اين شادی اگر هست از آنجاست که دل،
به فراق توبسوزد که دمی شاد شوی ،
به ستم کشته کنی زنده شوی ،
ليک هرگز نپسنديم که ما،
قاتل عشق و دل و جسم و تن و روح و روانی باشيم ،
هر زمان بر تن هر کس چو لباسی باشيم‌،
بر گل وگلشن و گلزار چو داسی باشيم ،
زندگی هر چه که باشد همه پر پيچ و خم است ،
ليک بايست بکوشيم که چراغی باشيم ،
عاشق غمزده را به ( beh ) که چو ياری باشيم ،
گر به سختی گذرد روز و شب قصه ما‌،
نه ببريم ( beborim ) و رويم از بر او،
بلکه جويای غم و علت و راهی باشيم *

گفته ای با دل خون زندگی بايد کرد!
زندگی بايد کرد!
خون دل ميخور و خونابه زچشم ،
همه شب آر و بگو زندگی بايد کرد *

وه چه افسوس که من بی رخ يار نفسم می گيرد،
لحظه دم زدنم حين نفس می گيرد ،
قلب من باطری اش را ز سر شانه موهای تواش می گيرد ،
ثانيه پشت سر ثانيه ها نقشه از زندگی بی ثمرم می گيرد *

عارفی گفت که می خواه و به خمخانه برو ،
بسراغ قدح ساقی صد ساله برو ،
چشم را بستم و خوردم می صد ساله او ،
باز ديدم که من آن يار عزيز ،
لحظه ها ثانيه ها در بغلش می گيرم ،
بی وجودش همه جا می ميرم ،
من وجودم ز وجودش گيرم ،
گر چه او نور ز آزار گلان ( golan ) می گيرد ،
بند بند تن من بی طپشش می ميرد*

** من طراوت نه که از هر گل سرخ ،
من طراوت ز گل عشق خودم می گيرم **

هيچ ساغر که مرا مست نکرد ،
جز همين ساقی زيبا که منش ،
باده ناب ز انفاس خوشش می گيرم *

دوست دارم بروم از بر آن نيست که ديوانه شدم ،
دوست دارم که از اينجا بروم ،
دوست دارم که روم تا سر ديوار جنون ،
بشکنم ديوارش ،
ببرم از يادش ،
کنم آغاز دگر بار دگر ،
ساختار بشر از نوع دگر ،نوع دگر!
دوست دارم که از اينجا بروم ..!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

*علي عموکرمي( رها )* شهريورماه ۱۳۷۴